Nazywam moje zajęcia wspinaczką adaptacyjną, ponieważ są one dostosowywane do indywidualnych potrzeb, możliwości i sposobu funkcjonowania uczestnika.

Choć wspinanie może przynosić wiele korzyści o charakterze terapeutycznym – wspierać rozwój sprawności, koordynacji, koncentracji, samodzielności czy poczucia sprawczości – nie nazywam swoich zajęć terapią.

Prowadzenie terapii wymaga odpowiednich kwalifikacji i uprawnień. Chcę być uczciwa wobec osób, z którymi pracuję, dlatego jasno nazywam to, co oferuję. Wspinaczka adaptacyjna nie jest terapią, ale może mieć wartość terapeutyczną i wspierać rozwój uczestnika.

To także mój sposób na okazanie szacunku pracy terapeutów i specjalistów, którzy posiadają odpowiednie przygotowanie do prowadzenia terapii.

Pierwsze spotkanie jest przede wszystkim poznaniem uczestnika, jego potrzeb, możliwości i zainteresowań. Nie ma presji, żeby od razu wspinać się wysoko czy wykonywać konkretne zadania.

Nie. Zajęcia są dostosowane do poziomu uczestnika. Nie trzeba mieć wcześniejszego doświadczenia ani „umieć się wspinać”.

Dla dzieci, młodzieży i dorosłych, którzy potrzebują bardziej indywidualnego podejścia do aktywności. W zależności od potrzeb zajęcia mogą być dostosowane m.in. pod kątem trudności z koncentracją, nadwrażliwości sensorycznej, komunikacji czy sprawności ruchowej.

Tak. Nawet na początku preferuję taką opcję.

Tak. Pojedyncze zajęcia pozwalają się poznać i sprawdzić, czy taka forma jest odpowiednia, a regularność daje większą możliwość obserwowania postępów.

Zajęcia nie zastępują terapii ani konsultacji ze specjalistą. Ich celem jest stworzenie bezpiecznej i dopasowanej przestrzeni do ruchu, aktywności, nauki nowych umiejętności i rozwijania samodzielności.

Zajęcia odbywają się na ścianie wspinaczkowej Wibrem Arena we Wrocławiu, ul. Paprotna 12a